Yumurta Salatası

Çocukluğumda severek yediğim yumurta ile aramıza mesafeler girdi. Yıllarca aynı sebepten pilav da yemediğimi söylemeliyim. Hepinizi merak sardı değil mi? Sizi bekletmeden çocukluğuma inip, bir psikiyatrist edası ile sorunu eşelemeye başlayacağım.

Okulum ile evimizin arası o kadar uzaktı ki 08:20'de başlayan ders için sabah 05:40'da servise binerdim. Öğle yemeğini 12:30'da yediğimizi düşününce sabah 5 civarında yapılan kahvaltının üzerinden neredeyse 7-8 saat bir daha yemek yeme şansım olmuyordu. Zavallı annem abur cuburla beslenmeyeyim diyerek sabahın o saatinde beni tok tutacağını bildiği yumurtayı haşlayıp, yedirirdi.

Yıllarca ağzıma yumurta sürmedim.

Sabah gözünü açar açmaz yumurta yemekten daha kötü ne olabilir bilemiyorum. Kokusuna katlanamadığım gibi her lokma ağzımda büyürdü. İlk zamanlar pek sesimi çıkartmadan yerdim. Ama yıllar geçtikçe ya da ben büyüdükçe sabah yumurta yeme seansları daha acılı olmaya başladı. Lisenin son yılında saatin kaç olduğuna aldırmaksızın avazım çıktığı kadar bağırdığımı hatırlıyorum. Anlayacağınız komşularımız her güne benim horoz misali attığım çığlıklarla başlıyordu. Gerçi bağırıp ağlamam bir işe yaramıyor, o yumurta allem edilip kallem edilip mideme doğru yollanıyordu. Ama bilmelisiniz ki değişmeyen sonuç, beni ertesi gün ağlamaktan ve bağırmaktan, annemi de pişirmekten alıkoymuyordu.

O günleri düşündüğümde gülmekten kendimi alamadığım bir olayı da paylaşmazsam olmaz. Hikaye o saatte uçuştan dönen bir komşumuzun, benim çığlıklarımı ve ağlamalarımı duyması üzerine bahçeye bakan mutfak camımızı aralayıp ne olduğunu sormasıyla başlıyor. Camdan uzanan kafanın bu meraklı sorusunu tabi ki annemi şikayetle cevaplıyorum: 'annem bana bunu yedirmeye çalışıyor' diyerek yumurtayı gösteriyorum. Elindeki valizi yere bırakıp, yumurtayı alıyor, uçak sesleri ile havada bir kaç tur attırıp, benim ağzıma götürür gibi yaparken bütün yumurtayı kendi ağzına atıp: 'daha fazla ağlama, yenilecek yumurta kalmadı. Üstelik akşama bir uçuşum daha var, uyumam gerek' diyerek gözden kayboluyor. Sabah sabah 5 yaşında çocuklara yapılan uçak oyunlarını seyrettiğime mi güleyim, yoksa annemin vakit kaybetmeden ocağa haşlanmak üzere yeni bir yumurta koymasına mı ağlayayım bilemedim.

Liseyi bitirmemle beraber sabahın beşinde yumurta ile yapılan işkenceler de benim yumurtayla olan ilişkim de sonlandı. Yıllarca rafadan, sahanda ya da başka bir şekilde pişirilmiş yumurta yemedim. Yumurtaya, kokusuna o kadar katlanamıyordum ki sofrada herhangi birisi yumurta yiyorsa koşarak uzaklaşıyor, elime bir dal nane alıp onu koklamaya başlıyordum.

Aradan belki onbeş sene geçtikten sonra bir gün ne sebeple olduğunu hatırlamadığım bir şekilde yumurta yemeğe geri döndüm. Şimdi severek yediğim, çeşitlemelerini yaptığım bir gıda... Onsuz pazar kahvaltılarının, hatta mutfağın eksik olduğunu düşünüyorum.

Sabah kahvaltılarında yumurtayı en çok aşağıdaki tarifle yemeği seviyorum. Siz yumurtanızı nasıl alırdınız?