Şimdi reklamlar...

Herşey gelen bir e-posta ile başlayıp, telefon ve yüzyüze görüşmelerle devam etti. Yoğun geçen günlerimden size bahsetmiştim. İşte o günlerde şimdi size anlatacağım işle ilgili toplantılara da gidiyor, neyin ne zaman olacağını konuşuyorduk.

Dün akşamdan itibaren televizyonlarda gösterilmeye başlanılan Selva Makarna reklamlarında rol teklif edildiğinde beni tanıyanlar ne kadar şaşırdığımı tahmin edebilirler. Selva Makarnalarının ajansı tarafından aranıldığımda böyle bir teklif alacağım hiç aklıma gelmemişti.

30 saniye yayınlanacak reklamın çekimi için 20 saatten fazla hiç ara vermeden çalışınca oyunculara bakışım değişti. Aynı hareketi yüzlerce kere yapıp, aynı sözleri defalarca söylemek, ne kadar yorulursanız yorulun gülümsemek, istenilen bakışı sağlamak gerçekten zor. Galiba daha zor olanı "oyun" denildiği anda orada bulunan herkesin gözünün sizde olduğunu hissetmek. Ağır ekipmanları oradan oraya taşıyarak, sizden daha çok yorulduğunu bildiğiniz kameramanların, ışıkçıların ve diğer set ekibinin büyük bir ümitle "bu defa olacak" bakışları omuzunuzdaki yükü daha da arttırıyor. Ama ne yalan söyleyeyim ilk yarım saatten sonra kameramanımız Emre'nin ve ışıkçımız -kesin bu işin başka bir adı vardır- Ümit'in destekleyici, moral verici sohbetleri ile 20 saatin sonunda hala gülebiliyordum. Bir de üzerimden büyük yükü alan Ahmet vardı ki o olmasaydı değil 20 saat 20 dakika dayanabilmem mümkün olmazdı.

Rol yapmak gerçekten benden oldukça uzak birşeymiş. Hele karşımdaki oyuncu Uğur Yücel olduğundan olsa gerek, ağzımla kuş tutsam iyi görünmeyecek duygusunu da işin içine kattığımızda beceriksizliğim daha da üst noktalara taşındı. Ama dediğim gibi set ekibinin destekleyici sözleri, kafamı dağıtmak için yaptıkları sayesinde biraz rahatladığımı söylemeliyim. Artık beni nasıl havaya soktularsa koltukta uyuduğum on dakikada, modacımla Oscar törenine ne giyeceğimi konuştuğumuzu gördüm rüyamda :)

Benim için yorucu olduğu kadar keyifli de bir tecrübe oldu. Çekim süresince tanıştığım birçok kişiden yepyeni şeyler öğrendim. Zaman zaman yorucu, hatta beni ağlatacak kadar zor dakikalar geçirsem de çoğunlukla eğlenip, bol bol kahkaha attığım bir gün geçirdim. Eve dönüp yattığımda 24 saattir uyanık, çok yorgun ama bir işi iyi yapmış olmanın mutluluğu içindeydim.

*Yakında, kamera arkası görüntülerini de sizinle paylaşacağım.