Sen ne güzel mevsimdin ilkbahar!

Küresel ısınma dedikleri şey başladı başlayalı mevsimlere olan düşkünlüğümüz de arttı. Çiçekler açmadan kavurucu sıcaklar başlar, yapraklar dökülmeden, dondurucu soğuklar gelir oldu.

Oysa ki baharlar ne güzel mevsimlerdi.

İlk baharda evler açılan pencerelerle nefes almaya başlardı. Akşam geç batan güneş, kara kışta islenen içimizi aydınlatır, hücrelerimize yavaş yavaş mutluluk yayardı.

Tezgahlarda sarı renkli meyveler yerlerini kırmızı renklilere bırakırdı. Sadece bahara has çağla, can erik gibi özlenen tatlar pazar filelerinde yer almaya başlardı. Yine baharın habercisi enginar ve bakla şöyle bir sofralarımıza uğrayıp geçerdi.

Sinemaya gidelim tekliflerini, boşver sahilde dolaşalım diye reddeder, akşamüstü serinleyen havada, ellerimizi sıcak çay bardakları ile ısıtırdık.

Erguvanlar, mor salkımlarla boğazı boyarken, leylakların, sümbüllerin kokusu sizi sarıp sarmalar, lalelerin renkli dünyasına çekerdi. Bahar yağmurları ile toprak kokusunu içimize çeker, yeşeren çiçekler gibi bize de iyi geleceğine inanırdık.

Sen ne güzel mevsindin ilk bahar. Ağır ağır, içimize sindire sindire yaşardık.