Neler oluyor hayatta?

Bir de şu rüya gerçek olsa olsa. Sabah olup uyanınca. Herşey yine aynı kalsa.

Hayat epey sıkıcı olurdu... Her sabah kalk giyin, kahvaltı et, işe git, gel, yemek ye, televizyon seyret, kitap oku, yat, kalk, giyin...

Pek çoğumuzun hayatı böyle devam ediyor. Araya ufak kaçamaklar girerek renk veriyor. Imax filme gidip denizin derinliklerine dalmak, balkona kardan adam yapmak, sahilde yürümek hayatımıza tat katıyor.

Geçen hafta salı günü işimden ayrıldım. Sebepler o kadar uzun ki... Bildiğiniz üzere oldukça yorucu bir işti. Aslında sadece yorucu olsaydı muhtemelen devam ederdim. Bu yaşta yorulmayacaksam ne zaman yorulacağım? Başka bir sürü özel sebep var. Bu kararı Aralık ayının ilk günlerinde almıştım. İşlerin yoğunluğundan dolayı uygulamam 2 ay sürdü. Ne tezat! Hem ayrılmaya karar veriyorsun. Hem de işler yoğun bırakamam diyorsun. Hayır, yeni bir iş bulmayı beklemedim. Zaten bulmadım da... Yarı yolda bırakmak bana göre değil.

Neyse son iş günümde İngiltere Dışişleri Bakanı Jack Straw ile ilgilenmek bana düştü. Hazırlıklar günlerce sürdü. Elimde kürek kar bile küredim desem durumu anlarsınız. Ardından da kuru bir teşekkür, yüksek ateş.

Bugün tam bir hafta oldu. Karlı havada evde olmanın keyfini sürüyorum. Onbeş gün öncesini hatırladığımda iliklerime kadar üşümekten, tipi altında "burada yürüyecekler yerlerin kuru olması gerek" sözünden başka birşey hatırlayamıyorum. O gün umutsuzluğuma ATV haberde seyrettiğim Sarıkamış şehitleri haberi yetişmiş, halime şükredip göz yaşlarına boğulmuştum.

Ne garip... Karlar içinde bir yandan Sarıkamış şehitlerini düşünüyorum, bir yandan da bu günlerde muharrem ayı münasabetiyle Kerbelâ vak'asında susuzluktan, çöl sıcağında şehit düşmüşleri...