Küçük Kitap Tutucu

Kitap ayıracı gördüm mü dayanamıyorum. Gittiğim hemen hemen her ülkeden o ülkeye has malzemelerden yapılmış kitap ayraçlarım var. Kimisi ağaçtan, kimisi deriden, kimi metal... Genelde o ayıracı ilk kullandığım kitabın içinde sevdiğim bölümde bırakırım. Her kitaba yeni ayıraç diyebiliriz.

Aslında sadece kitap ayıraçlarına düşkün değilim. Lüzumlu lüzumsuz her türlü küçük alete düşkünüm. Mutfağımın onlarla dolu olması yetmiyor gibi, kütüphanemiz de o yolda ilerliyor.

Şu sıralar halim malûm. Emzir, alt değiştir, uyut, uyu... Emzirmek ve uyutmak gerçekten sabır işi. Emzirirken en az yarım saat neredeyse hiç kıpırdamadan oturuyorsun. Benim gibi hareketli birisi için zaman geçmek bilmiyor. Başlangıçta bu işi televizyon karşısında yapıyordum. Gelin görün ki seyredecek adam gibi bir program yok. Arada seyrettiğim diziler oluyor. Ama tabi benim seyretme hızıma onların yeni bölüm ekleme hızı pek yaklaşamadığından oyalanmak için başka bir şey bulmaya karar verdim. İlla oyalanmak mı lazım dediğinizi duyar gibiyim. Oyalanmazsam emzirme süresi sıkıntıdan 15-20 dakikaya düşüyor ki bu da Sûfî'nin doymadan benden ayrıldığı anlamına geliyor.

Biraz onu biraz bunu denedikten sonra emzirirken yüksek sesle kitap okumaya karar verdim. Hem Sûfî'nin konuşmayı öğrenmesine faydası da olur dedim. Gelin görün ki bir yandan onu bir yandan kitabı tutmak pek zor. Sayfalar parmaklarımın arasından kayarken taşınma esnasında kaybolan 'parmak şeyi' düştü aklıma. Ne güzel aletti. Şimdi tam da ihtiyacımın olduğu şeydi diye kendisini sevgiyle ve hasretle yad ettim.

Dün İnkılâp Kitabevi’nde dolanırken kasanın yanında bu defa Küçük Kitap Tutucu'yu gördüm. Hemen raftaki bir kitapta test ettikten sonra tam aradığım şeyi bulmanın mutluluğu ile oradan ayrıldım.

İki gündür Sûfî ile kitabı sayfalarını çevirmek dışında tutmadan güzel güzel okuyoruz. Sitelerine baktığımda kitapla alakalı ilgimi çeken daha bir sürü alet edavat gördüm. Bakalım ne zaman bizim eve gelecekler.