İsteği olmamak...

Az evvel Ceylan'ın yazısını okumadan yaklaşık olarak bir saat kadar önce öğle paydosunu da fırsat bilerek kısa yürüyüşe çıktım. İçinde bulunduğum zamanı, geçtiğimiz yılları ve geleceği düşündüm.

Düşünceler ne garip. "Unutkanlık ne faydalı birşey" dedim kendi kendime. Sonra birden hatırladım. Kendi kendime dediklerimi sizlere de demiştim bir zamanlar. İşte o anda dikkatimi başka birşey çekti. Yaşadığım şeylere dair hatırladığım her detay beni çok mutlu ediyordu. Garip değil mi? Hem unutmanın güzelliğinden hem de hatırlamanın mutluluğundan dem vuruyorum... Ben de şaşırdım. O yüzden diyorum ya düşünceler ne garip...

Geçmişte yaşadığım zorlukları, problemleri düşündüm bir bir. Ne kadar yorucuydu benim için. Şimdi düşündüğümde bazıları ne kadar komik geliyor. Bazıları ise ne kadar değerli. İnsan yaşadığı herşeyden ders alıyor. Dersler yaşanılanların değerini arttırıyor.

Geçmişle hesabımı gördükten sonra geleceği düşündüm biraz da. İlginçtir, hiçbir beklentim yoktu... Şöyle yapayım, böyle yapayım... Şu olsun, bu olsun... Hiç mi beklentisi olmaz insanın? Garip ama yok. Eskiden şuraya gitsek, bunu yapsak, onu alsak gibi birçok şey düşlerdim. O zamanlar neşeli bir karakterdim. Şu sıralar öyle de hissetmiyorum. Daha çok karamsarım sanki...

Biilmiyorum ki, insanın hayallerinin olması mı güzel yoksa herşeye sahip olmak mı? Yoksa hayallerinin olabileceği huzurlu bir ortam mı?