İlk adım...

Bundan yaklaşık olarak 35.000 saat önce uyandığımda çok heyecanlıydım. O gün bir pazardı. Sabah nefis bir kahvaltı yapmıştık. Sonra kardeşimle kuaföre gidip şen şakrak eğlenerek 2 saat geçirmiştik. Kuaförden çıkıp makyaj yaptıracağımız yere vardığımızda sağanak halinde bir yağmur başlamıştı. Ağustosu en sıcak günlerinden birisinde sağanak yağıyordu.

Eve vardığımızda babam bütün hazırlıklarımız yağmurdan bozulmasın diye elinde bir şemsiye ile bizi bekliyordu. İçeri girdiğimizde annem gelinliğimi odama çıkartmıştı. Ben tam giyindim ki kapı çalındı. Evden ayrılmanın zamanıydı. Artık evim başka bir yerdi.

O günün üzerinden tam dört yıl geçmiş. Defalarca taşındık. Yeni şehirlerde yeni evlerde oturduk. Ama hiçbir zaman kendimi yalnız ya da buruk hissetmedim. Elimden hep tutan diğer yarım vardı...