Elişi Pasajı
Elişleriyle pek aram yok. Aslında var ama yok. İstek var, sabır yok. İstek var, vakit yok. İstek var, yetenek yok. Bu liste uzar gider. Anlayacağınız elişlerine meraklıyımdır ama bir türlü sıcak ilişkimiz olamadı gitti.
Çocukluğumda anneannem bize çeyiz olsun diye masa örtüleri örerdi. Ben de yapacağım diye tutturduğumuzdan kardeşimin de benimde kendimize ait tığları vardı. Abartısız söylüyorum, 3. kattaki evimizin balkonundan sokağa değecek uzunlukta zincir çekmişliğim var. Bu kadar zincirden sonra anneannem 'gel sana şu motifi öğreteyim' dediğinde işe başlayıp, hemen pes etmişliğim de var. Dedim ya sabır yok. Zincir çek, oraya batır, sonra bir daha çek buraya batır. Ne uzuyor, ne genişliyor. Çok vakit lazım ki neye benzediği ortaya çıksın.
Sonra makina örgüsü gibi düzgün örgü ören annemim başına ben de öreceğim diye ekşirdik. O yıllarda en büyük başarım barbie'me yorgan örmek olmuştu. Yıllar sonra üniversitede bir arkadaşım, süveter örmem için şişe ilk ilkmekleri atmıştı. Saatlerce uğraşıp, beş altı parmak ilerletmiştim. Akşamları odamda örüyordum. Birkaç günde sırt kısmını yarılamıştım. Bir gün eve geldim, ne görsem beğenirsiniz? Annem örgümü bulup, düzgün bulmadığı için söküp, yeniden örüp bir de üstüne arka tarafı bitirmiş. Örgü maceram da saatlerce anneme söylendikten sonra bitmiş oldu.
Sanıyorum bu kadar iş içinden en çok kanaviçe işlemeyi sevdim. Rengarenk iplerle masa örtülerine, yastıklara desenler yapmaya bayılıyordum. Tahmin ettiğiniz gibi, yapacaklarımı küçük motiflerden seçiyordum ki, ne olduğunu hemen görebileyim. Orta okul yıllarında yaptığım bir tutacak hala duruyor.
En son 2-3 sene önce bir kermes için cüzdanlara boncuk işleme yapmıştım ki sormayın gitsin. Cam boncukları iğneden geçireceğim diye parmaklarım delik deşik olduydu. Ama o kadar beğenilmişlerdi ki, tezgaha çıkamadan hepsi satıldı.
Şimdi kayınvalidem bana birbirinden güzel atıkılar, bereler şallar örüp getiriyor. Ben 'burası böyle birşey olsa' diye ona anlatıyorum, o 'olur mu öyle şey' diyor ama yine de olup olmayacağını görmek için yapıyor.
Anlayacağınız el emeği göz nuru olan bu elişlerine bayılıyorum. Her biri örene işleyene özel. Her motif, örenle hem hal olmuş.
El işlerini bu kadar sevince, nerelerden alırım diye bakmadan edemiyor insan. Pasajlarda dolaşıp, beğeneceğim birşeyler var mı diye arıyor. Eh iş güç olunca pasajlara da gidemez oluyor. Ama artık pasaja gitmenize gerek yok. O size geliyor. Nokta grubunun yeni web sitesi Pasaj dün açıldı. Artık marifetli olanlarınız evde yaptıklarını oradan satıp, aile ekonomisine katkıda bulunurken, benim gibi kaabiliyetsizler el emeği göz nuru elişlerine daha çabuk kavuşacaklar.
