Beni hatırlayınız!
Çilek denilince aklınıza ne gelir? İnanın söyleyeceğiniz hiçbir şey benim aklıma gelene yaklaşamayacak... Temmuz ayının sıcak sabahlarından birisinde işe gitmem için beni uyandıran eşime günaydın der demez bu soruyu sordum: - Çilek deyince aklına ne geliyor? - Bilmem... - Elbette bir şey geliyordur. - Çilek geliyor. - Yaaa... - Tamam. İlla bir şey gelecekse aklıma sen geliyorsun. O kadar çok seviyorsun ki balkona bile diktin. İstediğin cevap oldu mu?
Bu esnada giyinmiş, kahvaltıyı hazırlamak için mutfağa geçmiştik. Ben balkonda yetiştirdiğim çileklerden olgunlaşanları sofraya koyarken bu defa eşim merakla bana sordu: - Neden sordun şimdi bu soruyu? Senin aklına çilek denilince ne geliyor ki? - Çilek denilince benim aklıma Atatürk geliyor. Bendeki bu acayip çağırışımlara alıştığı için olsa gerek yüzünde sizde oluşan şaşkılık oluşmadı. Tabi ki sormasına fırsat vermeden, aslında gözünün önünde olup biten olayları anlatmaya başladım.
Evet çileği o kadar çok seviyordum ki, dediği gibi balkonda yetiştirmeye başladım. Fakat ne zaman ki çiçekler çileğe dönüşüp kızarmaya başladı, başım fena halde bir belaya giriyor. Kırmızı rengi gören kargalar minik bahçeme saldırıda bulunup, gözüm gibi baktığım çileklerimi çalmaya başladı. İlk mahsulü bu şekilde kaybedince, rüzgar gülleri ve minik korkuluklarla önlem aldım. Gelin görün ki sonuç değişmedi. Bir müddet sonra kendimi sabahları elimde uzun saplı süpürge ile karga kovalarken bulmaya başladım.
İşte o günlerden birisinde ilkokul sıralarında öğrendiğimiz birşey kafamda çaktı. Ezbere bildiğimiz, hayatın içine aktarılamamış bir bilgi. Bakın ezberimden hepinizin hatırlayacağı sıra ile yazacağım şimdi: Atatürk 1881 yılında Ali Rıza bey ve Zübeyde hanımın oğlu olarak Selanik'te doğdu. Önce mahalle mektebine başladı. Babasının ölmesiyle dayısının yanına taşındılar. Küçük Mustafa burada dayısının mısır tarlasında karga kovalardı.
O gün sabah kendi kendime 'vay be.. ileride büyük adam olma ihtimalim var' diyerek epey güldüm. Ertesi sabah elimde süpürge ile karga kovalarken aklıma yine 6-7 yaşlarındaki Mustafa geldi. Acaba o kargaları kovalarken ne düşünüyordu diye meraklandım. Elbetteki sorumun bir cevabı yoktu... Dolayısı ile kendi kendime bazen komik bazen ciddi cevaplar uydurdum. Eh hal böyle olunca zamanla çilek = Atatürk çağrışımı kafamda oluşmuş oldu.
Bu olayların üzerinden bir, birbuçuk ay kadar zaman geçti. Televizyonda duyar duymaz Goran Bregoviç'in olduğunu anladığım Balkan ezgilerinin eşlik ettiği bir görüntü ile karşılaştım. Altı yaşlarındaki bir çocuk elinde sopa ile karga kovalıyordu. Müziği bırakıp konuşmalara kulak verdiğimde sonunu seyrettiğim filmin, Can Dündar'ın yeni belgeselinin fragmanı olduğunu anlayıverdim.
Fragmanı seyrettikten günler belki haftalar sonra e-posta kutumda 'Seyirciyi, özellikle de yeni nesli Atatürk’ü yeniden keşfe davet eden Mustafa filminin basın gösteriminde, sizi de aramızda görebilmeyi dileriz.' yazan bir davetiye buldum. Bir kaç ay önce çocuk Atatürk'ü keşfetmiş birisi olarak dün davete keyifle iştirak ettim.
Bazı teknik problemler dışında belgesel seyretmeyi sevenlerin sıkılmadan izleyeceği bir film seyrettik. Zannetmeyin ki Mustafa bir sinema filmi. Tamamıyle bir belgesel. Film sırasında göreceğiniz birçok şeyi daha önce de gördüğünüze emin olabilirsiniz. 115 dakikalık belgeselin belki 90 dakikasında Can Dündar'ın sesini duymaya hazır olun. Elbette bilmediğiniz, görmediğiniz şeyler de var filmde. Mesela ben Atatürk'ün sol gözünün Trablusgarp savaşında kör olduğunu, sonradan biraz görür hale geldiğini bilmiyordum. Sonra hani çok meşhur, Mehteran kıyafeti içindeki fotoğrafın nerede nasıl çekildiğini, Cumhuriyetin 10. yıl kutlamalarındaki konuşmasının metnine 'beni hatırlayınız' diyecek kadar yalnız olduğunu öğrenmek beni şaşırttı.
Zamanının ciddi bir bölümünü belgesel seyretmeye ayıran ben, filmin 4 sahnesi ve müzikleri dışındaki bölümünden sinemadaki teknik aksaklık nedeniyle pek keyif alamadım. Ama siz benim gibi müşkülpesent değilseniz, eski bilgilerinizi hatırlamak, birkaç yeni şey öğrenmek için filmi seyretmelisiniz.
