Ankara'dan İftara Çağırdılar!

Herşey hasta yatağımda yatarken okuduğum bir yorumla başladı. Bir yılın nasıl geçtiğini düşündüm. Daha çok da geçen yıl çocuk iftarı için yaptığımız hazırlıkları ve ne kadar eğlendiğimizi. Sonra da laf olsun diye eşime "çocuk iftarına Ankara'ya çağırıyorlar gideyim mi?" dedim. "İyi hissediyorsan git tabi hatta bir gece daha kal, ertesi gün blogcu arkadaşlarınla da bir iftar yaparsın" cevabı nedense birdenbire iyi hissettirmenin yanında heyecanlandırdı da.

Hemen Melike'yi arayıp evinde iki gecelik rezervasyon yaptırdım. İftara gideceğimi diğerlerinden saklayıp onlara sürpriz yapma isteğimi de kırmayarak kabul etti. Ardından da kızlara e-posta gönderip "ben geliyorum" dedim...

Ertesi gün öğle saatlerinde Ankara'da akşam gelecek çocuklar için salon süslüyordum. İftar saati yaklaşıp misafirler geldikçe ben üç aydır göremediğim arkadaşlarımla buluşup konuştukça heyecanım ve mutluluğum arttı. Her yere astığımız balonları, bayrakları gördüklerinde çocukların mutluluğu bütün yol ve hastalık yorgunluğumu aldı. Zaten geveze olan ben o hasta halimle bütün gece susmadan konuşabilmemi buna bağlıyorum.

Karagöz ve Hacivat'ın beni çok güldüren oyunundan sonra çocukların kahkahaları davulcunun manileri ile doruk noktasına ulaştı. Hep bir ağızdan söylenen marşlar, şarkılar diş kiralarının dağıtılmasıyla son buldu. Kulaklarımda 50 kadar çocuğun neşe içinde "bir daha" diye tempo tuttuğu an kalmış.

Melike ile eve döndüğümüzde üzerimizdeki neşeli yorgunluk uyumamıza engeldi. Uzun uzun sohbet ettik. Sanmayın ki o Ankara'da ben İstanbul'dayım diye görüşemiyoruz, konuşacak çok konumuz birikti. Kendisi sağolsun sık sık ziyaretime geliyor da görüşüyoruz. Çok şükür konuşacak konumuz bitmiyor.

2-3 saatlik uykunun ardından sahurla başlayan sohbet günün ilk ışıklarıyla yerini uykuya bıraktı. Perdeler arasından sızan sonbahar güneşi öğle olmadan bizi önce yataktan sonra evden dışarıya çıkartmaya yetti. Önce Hacı Bayram Veli'ye gittik. Hacı Bayram Veli türbesine ilk defa geçen sene Ramazan'da yine Melike ile gitmiştim. Bunu hatırladığımızda hemen o gün yaptıklarımızın üstünden geçmeye karar verdik ve yönümüzü kaleye çevirdik. Sokaklarda turist gibi gezip çocuklarla sohbet ettik.

Eh Ankara'ya gidip de Müjgan teyzeyi ziyaret etmezsek olmaz. Her zamanki gibi neşe içinde karşıladı bizi. Uzun uzun sohbet ettik. Görüşemediğimiz zamanlarda neler yaptığımızdan bahsetik. Melike ile beraber zor da olsa Müjgan teyzeden ayrılıp söz verdiğimiz başka bir yere yollandık.

Oyuncak Müzesini ziyaretim sırasında tanıştığım Neslihan'ın çeyiz serme merasimiydi yeni durağımız. Böyle merasim diyorum diye aldanmayın. Yeni nesil bu işi nasıl yaparsa öyle. Asıl maksat beraber olmak. Yeni evlerini ziyaret edip şen kahkahalarla evin ilk misafirleri olduk. Bir ömür evlerinden kahkaha eksik olmasın diyerek heyecanla beklediğim ikinci iftara doğru yola koyulduk.

Cafe Des Cafes'e gittiğimizde bizi iki minik sürpriz bekliyordu. Mimi ve Bilge de bize katılmıştı. Mimi bütün ısrarlarımıza rağmen erken aramızdan ayrılsa da Bilge ile epey sohbet ettik. Keşke daha önceki toplantılarımıza da gelseymişsin Bilgeciğim.

Eh biraraya geldiğimiz her toplantıda olduğu gibi kahkahanın sınırı yoktu. Hep bir ağızdan konuşup gülüştük. Hasret giderdik. Gelemeyenlerin kulaklarını çınlattık.

Biz gelemeyenlerin kulaklarını çınlatırken "Devletşahsız çocuk iftarı nasıl oldu ki" diye merak edip kulaklarımızı çınlatan Engin ve Burcu'nun Melike'yi önce araması sonra davetimizi kabul edip gelmeleriyle iftar soframızın yaş tabanı 6 aya kadar düşmüş oldu. Cafe Des Cafes kapanana kadar yaptığımız sohbet ile Ankara'nın benim için daima gerçekten özlenen bir yer olarak kalacağını fark ettim.

İstanbul'a dönmek için otobüse bindiğimde aklıma Ümit Yaşar Oğuzcan'ın şu mısraları geldi:

"Bu kadar yürekten çağırma beni Bir gece ansızın gelebilirim Beni bekliyorsan, uyumamışsan Sevinçten kapında ölebilirim"

Bu güzel hafta sonu için bana "gel" deyip kanıma giren herkese teşekkür ederim.