YUFKA

YUFKA i. (Eski. Türk. yuvga - yuga)

1. Oklava ile açılan yuvarlak ince hamur yaprağı.
2. halk ağzı. Saçta pişirilen bir ekmek çeşidi.
3. sıf. İnce, abuk kırılır, dayanıksız: Geçiniz yukarı. Ama biraz durun da ben ineyim. Merdivenler yufka (Reşat Nuri Güntekin).

Yufka açmak: Hamuru yufka durumuna getirmek: Öyle süratle yufka açıyor ki... ( Halide Edip Adıvar). Yufka akıllı: Aklı az olan, akılsız: Å?eyhim yetişip lengeri kurmuş yemek üzere / Saldırmada ol yufka akıllı yemek üzre (Enderunlu Fazıl). Yufka ekmeği: Pideden ince bir ekmek çeşidi: Erkeklerin arasına sofra tahtası koydu. Yufka ekmeklerini çıkardı (Kemal Tahir). Yufka yürekli: Çok hassas ve merhametli olduğu için başkasının acısına dayanamayan, çok çabuk etkilenen (kimse): Siz ve sizin gibi yufka yürekliler... (Reşat Nuri Güntekin). YUFKA BÖREÄ?Ä° birl. i.

1. Hazır yufka ile pişen bir börek çeşidi.
2. Saçta pişen yfkadan yapılan börek.

YUFKACI i. Yufka ve kadayıf yapan veya satan kimse. YUFKA KEBABI birl. i. Hamura sarılarak pişirilen bir kebap çeşidi.