Kıylükal - Kîlükal

KIYLÜKAL - KÎLÜKAL [l ince] i (Ar. ķĩle > ķĩl "denildi" ve ķãle > ķãl "dedi" ile ķĩl ü ķãl) Dedikodu, boş söz: Bilmişim dünyâ hâlini terk ettim kıylükālini Baş açık ayak yalını çağırayım Mevlâm seni (Yunus Emre). Aşk imiş her ne var âlemde İlm bir kıylükāl imiş ancak (Fuzûli). Erenler elinden dolu içildi Ol sâatte kıylükālden geçildi (Pir Sultan Abdal).